aanmelden
De studio en muzikale visie van Simon Akkermans
Gut feeling & tape echo
Muzieknieuws 12-03-2020 12:33
In het hartje van Rotterdam bevindt zich de even geniaal als bescheiden genaamde Epic Rainbow Unicorn Studio. Dit is het geluidslaboratorium van Simon Akkermans, genre-overschrijder en een van Nederlands meest smaakmakende producers. Na een verhuizing van Utrecht naar Roffa draait zijn studio inmiddels een klein jaar weer op volle toeren en neemt Musicmaker een kijkje in dit kabinet der wonderen.

Fotografie: Robin Looy

Binkbeats, Bombay, Sabrina Starke, Mister & Mississippi, Jungle By Night, Skip&Die, EUT, Pip Blom, The Grand East, Jo Goes Hunting, Waltzburg… Het is nog maar een kleine greep uit acts die de epische eenhoorn hebben bereden. De studio was bijna een decennium onderdeel van Kytopia, maar toen die Utrechtse muzikale broedplaats werd opgeheven, verkaste Simon naar Rotterdam. Hier zet hij zijn visie voort, waarbij zo min mogelijk genre-hokjes gemoeid zijn en des te meer anologe effecten.

C-mon & Kypski
Simon (1978) deed zijn intrede in de landelijke muziekscene rond 2002. Samen met drummer en meermalig draaitafelkampioen Thomas Elbers vormde hij het producersduo C-mon & Kypski. Aanvankelijk putten ze voornamelijk uit hiphop en elektronica, maar van lieverlee werd hun muziek steeds eclectischer.

Als geen ander wisten ze op een vernuftige én aanstekelijke manier een duizelingwekkend arsenaal aan muzikale stijlen te mixen. Turntables en gitaren, samples van vierdehands vinyl, flamenco en dubstep, rap en klezmer. Ook als live-act - aangevuld met toetsenist Jori Collignon en gitarist Daniel Rose - hadden ze succes. Ze tourden door heel Europa, Noord-Amerika en Zuid-Amerika. Het bekende Amerikaanse blad Esquire omschreef hen in 2007 als ‘the hot shit in Europe right now’ en in 2010 stonden ze op het hoofdpodium van Pinkpop.
 



Wanneer en hoe ben je begonnen met muziek maken?
‘Als sinds de basisschool skateboarde ik met Thomas [Elbers, alias Kypski, red.]. We hielden allebei ook heel veel van hiphop, zoals Public Enemy en A Tribe Called Quest. Als we moe waren van het skaten, gingen we spelen met de tapedeckjes van onze ouders. Korte geluiden opnemen van de radio of met een microfoontje en vervolgens de versterker van het tapedeck manipuleren met tandenstokers.

Daarna gingen we ook voorzichtig scratchen met de platenspelers van onze ouders. Toen ik een jaar of twaalf was, kreeg ik een Casio SK1 te leen: de eerste “speelgoed”-sampler, een keyboard waarmee je zelf opgenomen geluiden kon afspelen. Onze smaak verbreedde zich naar triphop en op mijn zestiende kreeg ik mijn eerste echte sampler, de Roland S-550. Sommige dingen die we daarmee maakten, zijn op ons eerste album Vinyl Voodoo beland.’

Simons controll room

Hoe kwam de omslag van podiumbeest tot studiodier tot stand?
‘We waren goed bevriend met Colin Benders [alias Kyteman, red.] en hij speelde ook mee op onze platen. Toen Kytopia in 2010 aan de Zeedijk in Utrecht ontstond, was het bijna logisch dat ik daar ook een ruimte kreeg. In 2011 stopte C-mon & Kypski als band en het was duidelijk voor me dat ik niet meer zo nodig op een podium hoefde te staan. Dus ik had tijd, een ruimte én behoorlijk wat spullen die ik door de jaren heen had verzameld. Het was een perfecte switch. Even belangrijk was dat er ook mensen waren die met me wilden werken. En dat is eigenlijk niet meer gestopt. Nog steeds heb ik genoeg werk omdat mensen me blijven benaderen.’

Wat waren belangrijke projecten voor je in die beginperiode?
‘Mijn eerste volledige album als producer voor een andere artiest was Fire Needs Air van Dazzled Kid. Daarmee werd ik meteen in het diepe gegooid. Het was de tijd dat er door platenmaatschappijen nog weleens wat geld werd geïnvesteerd en de plaat werd gemixt in New York en gemasterd in Abbey Road. Daarna kwam Vulture / Provider, het debuutalbum van Bombay Show Pig. Beide albums waren tamelijk succesvol op hun eigen manier. Ik heb het idee dat ik op basis van die twee albums nog steeds een aanwas heb van indie-bandjes die met me willen werken.’



In het streaming-tijdperk worden albums steeds minder belangrijk en komt de nadruk steeds meer te liggen op EP’s en losse tracks. Heeft dat ook zijn uitwerking op het opname-proces?
‘Absoluut. Iedereen is op zoek naar een paar compacte, catchy singles en die moeten in korte tijd gemaakt worden. Alles staat strak in het gareel. Vroeger maakte je vaker een afspraak voor een heel album en was er meer tijd en marge om te neuzelen en te experimenteren. Daaruit ontstaan vaak onverwachts interessante tracks. Maar de verandering maakt het opnemen niet per se minder leuk. Zo heb ik ook veel doelgerichter leren werken.’

De drempel wordt steeds lager om je eigen band op te nemen en te produceren. Wat maakt het dat bands nog steeds bij iemand als jij aankloppen?
‘Bands en artiesten hebben nog steeds iemand nodig die ze van eerlijke feedback kan voorzien en tegelijkertijd met oplossingen en mogelijkheden komt. Iemand wiens smaak en gut feeling ze vertrouwen en waar ze op kunnen varen. Ik heb bijvoorbeeld geen kennis van muziektheorie en speel zelf geen instrument. Ik doe alles vanuit een onderbuikgevoel en blijkbaar brengt dat artiesten naar een hoger niveau. Ik denk dat dat vak nooit zal verdwijnen.’

‘Producer’ is een zeer multi-interpretabel begrip…
‘Zeker. Soms is het ook de eerste taak van een producer om te kijken welke jas een band het beste past. En dat bestaat lang niet altijd uit het maken van de dikst mogelijke sound. Een goed voorbeeld daarvan is de Nijmeegse band Waltzburg. Het nummer Battered van hun debuutalbum was eerst een soort van stadionrocker en dat hebben we weten te veranderen in een charmante indie-track die veel beter bij hen als band past. Ook heb ik geholpen met de live-vertaling van hun sound en hun stage-opstelling. Zij zijn vervolgens enorm in hun rol gegroeid.’

Simon in zijn live room met indieband Walden

Wat bepaald dat jij met een bepaalde band wilt werken?
‘Ik vind veel genres tof, maar ik moet iets voelen bij de songs. Wanneer ik bijvoorbeeld naar de demo’s luister, wil ik mogelijkheden horen. Er moeten ideeën bij me getriggerd worden. Soms kan ik een nummer heel goed vinden, maar voel ik geen toevoegingen bij me naar boven borrelen. Dan weet ik dat ik het niet moet doen.’

Wat is de eerste stap in de samenwerking met een band?
‘Er is altijd eerst een pre-productiefase in de natuurlijke habitat. Dan kom ik langs in het oefenhok en kijken we kritisch naar de songs. Vaak resulteert dat in schuiven met songstructuren. “Dit is een tof stuk, maar waarom werkt het nog niet? Het is nu een pre-chorus, maar voelt meer als een bridge.” Of: “Dat ene gitaarlijntje is zo gaaf dat het een terugkerend ding moet worden.”’

En heb je een vaste werkwijze in de studio?
‘De drumsound is heel belangrijk. Daar wordt eerst veel tijd en aandacht aan besteed. Die móét lekker zijn, anders kunnen we niet verder. Dat komt waarschijnlijk door mijn verleden als beatmaker. Ik heb daardoor een oor gekregen voor karakteristieke en goed samplebare sounds, fragmenten van één of twee seconden die er echt uit springen. Daarna ben ik gaan proberen om ze zelf na te maken en te ontdekken hoe je dat soort toffe sounds krijgt. De eerste keer dat ik distortion over een snare gooide, was een openbaring. Er ging een wereld voor me open. Die verwondering en liefde voor toffe drumsounds vormt nog steeds de basis voor al mijn producties.’

En hoe zou je de overkoepelende karakteristiek van jouw sound beschrijven?
‘Als “rafelig”, denk ik?. Voor een cleane, steriele sound moet je niet bij mij zijn. Ik ga meer voor een eigenzinnig karakter en ziel. Ik neem drums daarom bijna nooit op dezelfde manier op. Ik probeer bij elk project te variëren met mijn aanpak. Ik probeer onorthodoxe mic-plaatsingen uit en loop bijvoorbeeld met mic en koptelefoon door de ruimte op zoek naar een coole weerkaatsing. Beproefde methodes zijn saai. Iets is cool wanneer jíj dat cool vindt.’

Het volledige interview met Simon lezen en heel veel andere interessante artikelen voor muzikanten doorspitten? Bestel Musicmaker #474, april 2020 (tot 16 april zonder verzendkosten én zonder verplichtingen) hier!